Road Tripping
Dinsdag 6 juni 2006, 16:12 7 reacties
Maarliefst 2400 kilometer hebben mijn vader en ik erop zitten. En wát een rit was het zeg, wauw! Mocht je ooit het idee krijgen om een roadtrip te gaan maken, twijfel dan niet langer en dóe het gewoon, want het is echt een prachtige ervaring. Wederom heb ik erg veel te vertellen dus ik ga maar weer gewoon bij het begin beginnen.
Zondagochtend om half tien vertrokken we met een ontzettend zware auto vanuit Rimnicu Sarat, het dorpje waar mijn vader woont, richting Nederland. De auto vol met tassen, twee fietsen achterop en nog een grote dakkoffer op het dak. Mijn vader reed het eerste stukje om even aan te voelen of het allemaal goed ging met zo'n zware auto en daarna mocht ik het overnemen. Ik mocht het lastigste deel van de rit op me nemen: Transsylvanië. Allereerst reden we door allerlei kleine dorpjes en ieder dorpje oogde hetzelfde: Een lange straat met hoge schuttingen, gesloten ramen en overal mensen die heen en weer lopen. Met grote regelmaat kwamen we paard en wagen tegen en op veel plaatsen stond politie te controleren of je niet te hard reed, wat ervoor zorgde dat je niet bepaald door kon rijden. De dorpen zelf waren ontzettend primitief en in bepaalde gevallen was er niet eens elektriciteit aanwezig. Als je ziet hoe de mensen daar leven... werkelijk onvoorstelbaar. Ik durf het nu echt wel hardop te zeggen: als bijstandsmoeder in Nederland heb je echt NIETS te klagen als je het vergelijkt met hoe de mensen het daar hebben.
Het landschap waar we doorheen reden is echt prachtig mooi. Ik dacht dat ik in Zuid-Frankrijk mooie dingen gezien had, maar Transsylvanië is nog een stukje mooier als je het mij vraagt. Uitgestrekte bossen, riviertjes, rotspartijen, afgewisseld met af en toe zo'n klein dorpje. Echt veel tijd om te genieten van het uitzicht had ik zelf niet, want ik moest constant mijn ogen op de weg houden. En dan bedoel ik ook op de wég, want de wegen waren er zó slecht dat de weg zelf een extra dimensie tijdens het rijden vormde. Zoals ik eerder al schreef over Boekarest zaten ook de wegen in de bergen vól met enorme gaten en scheuren, alleen dan nog een stukje erger. Regelmatig kwam je stukken tegen waar complete wegdelen weggeslagen waren en je zo een ravijn in kon rijden. De wegen in de bergen waren daarbij ook nog eens erg stijl en je moest constant blijven schakelen om de auto in beweging te houden. Op veel wegen kon je gewoon niet harder dan dertig kilometer per uur rijden, want dat zou te gevaarlijk zijn voor zowel de auto als jezelf. Ik kan het gewoon niet met woorden beschrijven, maar het is echt de mooiste rijervaring die ik ooit opgedaan heb. De slingerweggetjes dwars door het oerwoud, de enorme kraters in de weg, de rotsblokken verspreid over het asfalt en de uitdaging om daarbij dan ook nog eens trage voertuigen zoals bussen en vrachtwagens in te halen.. zo lastig rijden maar óh zo gaaf!
Af en toe was er een gedeelte waar de wegen ietsje beter waren en je wat harder kon rijden, maar nog altijd moest je in de dorpen uitkijken voor politie. In een bepaald dorp sprong er opeens een agent de weg op en hield me aan. "Oh shit", dacht ik nog bij mezelf, maar toen ik gestopt was gebeurde er iets wat ik totaal niet verwacht had. Een man in een één of ander plastic astronautenpak kwam naar de auto gelopen met een grote "stofzuiger" in zijn handen, een soort Ghostbuster. Met het gevaarte spoot hij vervolgens een goedje op de wielen van de auto, waarna we weer verder mochten rijden. En wat bleek nou? Het was ontsmetting van de auto vanwege de vogelgriep, die in het land nog altijd erg actueel blijkt te zijn. Behalve politie stonden er ook heel erg veel lifters langs de kant van de weg. Van mensen die een lift wilden naar een verderop gelegen dorp tot aan prostituees die op zoek waren naar een vrachtwagenchauffeur die al te lang van huis was.
Aan het einde van de zondagmiddag hadden we pas vierhonderd kilometer gereden, maar waren we Transsylvanië voor het grootste deel door. Rond vijf uur 's middags besloten we het voor gezien te houden en een motel op te zoeken. De reden om al redelijk vroeg te stoppen met rijden (het zou nog tot een uur of negen licht blijven) was dat er na Deva, de plaats van het motel, waarschijnlijk een tijdje geen goede overnachtigsplekken zouden zijn en we misschien zelfs wel in de auto zouden moeten slapen. In het motel genoten we van een heerlijke Roemeense maaltijd (ik heb geen idee wat het allemaal was, maar het smaakte prima) en de rekening was een lachertje; slechts 540.000 lei, omgerekend 17 euro. Om acht uur doken we ons bed in om vervolgens om half drie weer op te staan om onze rit te vervolgen.
Om drie uur maandagochtend stapten we weer in de auto en aan mij de eer om in het donker Transsylvanië af te maken. Nou ik kan je vertellen, donker is daar ook echt dónker. Straatverlichting is er niet, geen paaltjes langs de weg en de belijning op de weg is er zo goed als weggesleten. Bedenk daarbij dat het ook nog eens flink regende en je begrijpt dat ik na enkele meters al zwetend achter het stuur zat. Opnieuw mocht ik de kronkelweggetjes trotseren, maar nu onder nog veel zwaardere omstandigheden. Ik had voor mezelf al besloten dat ik op zondag al een echte rally gereden had zoals je die ook op televisie ziet, maar de rally die ik deze nacht mocht rijden was nog veel "echter". Echt íeder verkeersbord moest je goed in je opnemen, want anders zou een ongeluk zo gebeurd zijn. Twee keer zag ik een verkeersbord over het hoofd en schatte ik een situatie verkeerd in en meteen vloog ik bijna uit de bocht. Gelukkig voor mij kwamen er op die momenten net even geen tegenliggende vrachtauto's aan, want anders zou het ongetwijfeld verkeerd zijn afgelopen. Iedere keer als er wel zo'n auto je tegemoet kwam werd je bijna compleet verblind door de lichten ervan en moest je op hoop van zegen je auto maar langs de tegenligger sturen. Ik zal het niet ontkennen: ik vond het op bepaalde moment echt heel erg eng. Ook mijn vader hield zijn hart vast zo hoorde ik achteraf, maar gelukkig is het allemaal goed afgelopen. Ik heb er veel van geleerd en om nog maar eens een uitspraak te doen: In Nederland leer je verkeersregels, in Transsylvanië leer je autorijden.
Rond half zes 's morgens was ik Transsylvanië vrijwel door en kwam de zon op. Nog een half uurtje heb ik daarna doorgereden naar de grens van Hongarije. Dat stukje heb ik lekker rustig gereden, achter een konvooi vrachtwagens. Het ging de achterste vrachtwagens echter waarschijnlijk niet snel genoeg en die gasten haalden echt de meest bizarre inhaalacties uit die ik ooit gezien heb. Het is echt een wonder dat het allemaal goed ging. Bij de grens stopten we om te tanken en nam mijn vader het stuur van me over. Aanvankelijk waren we bang dat we bij de grens misschien wel de hele auto leeg moesten halen van de douane, maar het viel reuze mee. Toen ze zagen dat we een Nederlands paspoort hadden mochten we direct doorrijden. Vraag me niet waarom, maar het zij zo. In Hongarije reed mijn vader tot aan de grote nieuwe snelweg die er is aangelegd door het land en daarvandaan heb ik toen het laatste stuk naar Boedapast gescheurd. Als je een mooie auto hebt en je wil deze testen, dan is die snelweg dé ideale plek om 'em te testen, want het is er doodstil. In de paar honderd kilometer naar Boedapest zijn we slechts een handjevol andere auto's tegengekomen, heerlijk.
Om kwart voor negen reden we Boedapest in en we verbaasden ons over de rust die daar heerste. Maandagochtend, en er was gewoon bijna geen verkeer! Dit stelde ons wel mooi in staat om lekker rustig een rondje door de stad te rijden en her en der wat foto's te schieten. Boedapest is echt een hele mooie stad met veel mooie gebouwen en eigenlijk zou je er gewoon tijd voor moeten uittrekken om de stad te zien. Het Heldenplein is erg indrukwekkend en hetzelfde geldt voor het uitzicht dat je hebt als je over de Donau rijdt die dwars door de stad gaat. Erg lang zijn we niet in de stad gebleven en na een half uur hadden we alweer koers gezet richting Wenen, Oostenrijk.
Om maar gelijk door te gaan op Wenen: waaaaaaaaaaaaaaaauw! Toegeven, zoveel heb ik nog niet van de wereld gezien, maar echt waar.. Wenen is echt zoooo mooi! De architectuur is echt prachtig en we keken dan ook onze ogen uit. Net als in Boedapest was het in Wenen heel erg rustig, wat wij wel prima vonden. We zijn kriskras het centrum doorgereden en overal heb ik maar gewoon in de rondte geklikt met mijn camera, want het ene was nog mooier dan het andere. Ook in Wenen zijn we helaas maar kort gebleven, maar ik wil zeker nog een keer terug om daar gewoon lekker rond te lopen. Prachtig die stad.
Na Wenen werd de roadtrip een heel stuk minder boeiend. Enkel nog een hele lange snelweg naar huis stond op het programma en als er iets vermoeiend is dan is het wel op de snelweg rijden. Op de Deutsche Autobahn mag je dan misschien wel zo hard rijden als je wil, maar vanwege onze zware auto was het geen goed plan om harder dan 150 kilometer per uur te gaan rijden. Onderweg hebben we nog wel van alles gezien, van ongelukken tot aan hele opvallende voertuigen. Zo stonden we ergens in Duitsland even in de file met naast ons twee hele grote Amerikaanse trucks. Machtig mooi die dingen.
Onderweg heb ik veel foto's gemaakt, maar vaak was ik ook te laat voor een foto of stond mijn camera verkeerd ingesteld om op dat moment een goede foto te maken. Zo gebeurde het dat ik een foto wilde maken van een kindje dat met een baby in de armen bedelend de wachtende auto's voor het rode stoplicht afging, maar precies op het moment dat ik een foto wilde maken keek ze mijn kant op en ik vond het toch wel respectloos om dan een foto te maken terwijl je zoiemand aankijkt en vervolgens hard wegrijdt. Een ander minder moment was toen we de over de Donau reden en een prachtig uitzicht hadden op de stad. Mijn camera stond compleet verkeerd ingesteld en het gevolg was een paar vage foto's, helaas. Maar gelukkig zijn er ook een heleboel foto's wel goed gelukt en ik zal binnenkort een selectie maken en deze online zetten. Houd mijn website in de gaten!
Zo, ik heb er weer een enorm verhaal van gemaakt zie ik, dus ik zal het gaan afsluiten. Deze roadtrip was echt een prachtige ervaring en zeker iets wat ik nooit meer zal vergeten. Roemenië, de roadtrip, de mensen, alles was super indrukwekkend. En als ik dan toch nog een hoogtepunt moet noemen, dan was dat het moment waarop ik door Transsylvanië reed, KT Tunstall met Suddenly I See door de speakers klonk, ik om me heen keek naar het prachtige landschap en me besefte hoe heerlijk het toch is om zo vrij te zijn. Wat mij betreft doen we het volgend jaar nog een keer over!
Link naar deze entry
Categorie: Foto's, Roemenië
Reageren (7 reacties)
